Dit weekend was het einde van de krokusvakantie en het beloofde voor ons weer een zeer sportief weekend te worden. Nathan had vrijdagavond nog de 1/4 finale van het tennistornooi in Wetteren gewonnen en moest bijgevolg zaterdag de 1/2 finale spelen. Dit stond niet in onze planning, want wij hadden enkele weken geleden al een hotelletje geboekt in Oostende zodat we daar samen met Léonie rustig het BK konden voorbereiden. We zijn flexibel, dus geen probleem….
Zaterdagochtend is papa met Nathan naar KV Mechelen gereden, terwijl de meisjes alles inpakten. In Mechelen moest Nathan samen met zijn makkers van de U11 Kortrijk partij geven. De eerste helft was zeer goed, de kakkers gingen de rust in met een 4-0 voorsprong, mede dankzij puik werk van Bryan en Neil die van de U10 overgekomen waren om versterking te bieden. De 2e helft was een pak minder goed – ze dachten wellicht dat de wedstrijd al gespeeld was – volgens papa. Eindstand 4-2.
Op de middag zijn Léonie en mama al naar Oostende gereden. Voor papa en Nathan hadden we een aparte valies gepakt. Indien Nathan zou verliezen in de 1/2 finale kwamen onze mannen nog door naar Oostende, bij winst zouden zij terug naar huis rijden want dan zou de finale zondagochtend beslecht worden.
Vlot in Oostende aangekomen, parking vinden ging iets minder vlot. Vlug alles afgezet in het hotel en richting parcours gereden waar de rest van de bende al aan het wachten was. Er was best al veel volk zaterdag – we waren duidelijk niet de enigen die het parcours rustig wilden verkennen. Nadat iedereen wist wat hem te doen stond, zijn we er nog ene gaan pakken voor de verjaardag van Geert. Het was heel gezellig. Om 18.30 had ik met mijn dochter een tafeltje gereserveerd bij de Italiaan en tot onze grote vreugde kwamen ook de Vermeirekens erbij en een half uurke daarna de De Cockskes. We hebben zeer lekker gegeten – ik denk dat we al weten waar we volgend jaar gaan eten!
Ondertussen was Nathan in Wetteren aan zijn 1/2 finale begonnen. De eerste set verloor hij met 6-4. Rust bewaren was het belangrijkste nu, dat is natuurlijk niet makkelijk…. Ook de 2e set moest Nathan het onderspit delven met 6-4. Volgens papa een mooie wedstrijd tegen de toch 1 jaar oudere tegenstander. Mooie rallies, knap volley-spel, er werd om elk punt gevochten, echter Nathan z’n opslag kwam niet altijd goed door. Het goede nieuws was echter dat onze jongens niet met hun valies terug naar Oppuurs moesten maar konden doorrijden naar Oostende.
Vanochtend was Léonie zeer vroeg wakker. Ze had niet goed geslapen, te veel gezweet, vanalles….. Ook ontbijten ging niet zo vlot als anders. Gelukkig liep alles mooi vlot in elkaar over en konden de zenuwen niet te groot worden. Al bij het parkeren zagen we de familie Van Lent die een paar auto’s voor ons geparkeerd stonden. Samen zijn we de tent van SPBO gaan opzoeken. Na aankomst van Maaike konden de jongste meisjes samen opwarmen onder de kundige leiding van Jonas. Nadat Jana naar de startgrid vertrokken was, deed Jonas nog de laatste spurtjes met Maaike en Léonie om hen enkele minuten later ook door te geven. Aangezien er enorm veel deelnemers zijn (108) in de reeks van Léonie, is het drummen geblazen in de startbox. Het moest allemaal heel snel gaan en ik kon bijgevolg zeer snel een goed plaatsje gaan uitzoeken voor de wedstrijd, nog voor Jana vertrokken was. Samen met Nathan besloten we ons onderaan het eerste bergje te zetten (komt kort na de start) zodat we vandaaruit makkelijk de aankomst konden bereiken. Kort na het startschot van de eerste reeks pupillen zagen we al zeer vlug Femke Verschoren de berg komen afstormen in een groepje van 4, ook Jana zat goed vooraan. Enkele minuutjes later hoorden we de speaker omroepen dat Femke 2e geworden was – geweldige prestatie. Jana is 14e geëindigd, dat is een zeer mooi resultaat.
Hierna was het de minuten aftellen tot het startschot van de reeks van Léonie en Maaike werd gegeven. Knal!!! We konden hen binnen de kortste keren bovenaan de berg zien verschijnen nu. En daar was Léonie goed mee in het voorste groepje. Op Maaike was het even wachten – zij zat volledig ingesloten in een 2e groep – dat zou moeilijk worden. Nathan en ik zijn dan als gekken beginnen lopen richting aankomstlijn, zoals zovele anderen, met 1 oog steeds gericht op de laatste berg. Hier zagen we Léonie in 2e positie lopen in een afgescheiden groepje van 3. Een podiumplaats behoorde dus tot de mogelijkheden. Na mijn spurtje en dit te zien kan ik jullie vertellen dat je hart serieus tekeer gaat. Uiteindelijk zag ik Léonie nog een eindspurt inzetten, over Femke gaan en Femke opgeven. Niet te geloven! Léonie is Belgisch Kampioen veldlopen. Ze kon het zelf niet goed geloven, was stikkapot. Wat een mooie afsluiter van een mooi winterseizoen! Maaike kwam uiteindelijk als 44e over de meet en was een beetje teleurgesteld, maar toch blij voor Léonie. De proficiatjes vlogen in het rond en Léonie was er een beetje van onder de indruk allemaal. Ze wilde eigenlijk liefst effe gaan zitten in de tent.
Na de spikes te hebben omgewisseld voor de loopschoenen waren we op tijd om Danaë te gaan aanmoedigen. Ook zij liep een dijk van een wedstrijd en werd knap 21e! Een half uurtje later was Lissa aan de beurt. Deze keer merkten we ook bij Geert de nodige stress. Ook Lissa liep een superknappe wedstrijd en werd 3e. Zoals gewoonlijk is zij zeer diep gegaan en had effe tijd nodig om te bekomen na de wedstrijd, ze miste bijna de uitreiking van de medailles!
Na thuiskomst was het voor ons weer back to normal. Was sorteren, badje nemen. Tot onze grote verrassing arriveerde er echter plots een delegatie voor de deur die stiekem de deur wilden komen versieren (moeke, tante Lutgarde, Isabelle en Casper), helaas pindakaas, we waren al thuis. We hebben de affiche binnen opgehangen samen met de ballonnen, zo blijft Léonie nog een tijdje genieten.
In Oostende nog was Léonie enorm gefrustreerd dat zij geen bloemen gekregen had op het podium (vanaf miniemen wel), want ze had die graag aan de trainer gegeven. Bij deze gaan we dus met bloemen gooien. Naar Geert voor de goede opvolging, voor het voeten-op-de-grond-houden, voor het nooit forceren van de kinderen, voor het beantwoorden van onze ontelbare vragen. Naar Alain en Danny, voor de leuke woensdagtrainingen. Naar Moeke en Oma voor het lekkere eten. Naar Granpi voor het taxiwerk. Naar Nathan voor het pesten, dat werkt motiverend ….. Naar Maaike, Danaë, Lissa, Jana en Jonas, de beste trainingsmaatjes. Naar alle andere supporters, voor de vele aanmoedigingen, sms-jes en wensen. Iedereen bedankt.
